Yusuf Üveyik English

Bled

Slovenya

Buraya Trieste'den geldim. Aslında Ljubljana'dan, Trieste'den de değil; burayı İranlı arkadaşım Yazdan söylemişti, biraz kabalık ettiğim ama sonra özür dilediğim Polonyalı bir kızdan duymuştum. Açıkçası anlattıklarında epey ilgimi çekmişti: bir göl ve ortasında bir kilise. Tam hatırlıyorsam, 1-2 saat uzaklıktaydı. Ljubljana'dan otobüsle yola çıktım. Otobüsle aynı zamanda büyükçe dağları da görebiliyordum. Dolomit dağlarına benziyordu; değildi Dolomitler, çünkü o çok uzakta diye hatırlıyorum; ama bu dağların da epey estetik bir yanı var.

Vardığımda, biraz da tam nerde indiğimi kestiremeyip, bir iki durak önceden inmiştim. Yürümeye başladığımda çok bir şey hissetmemiştim, yani o "waoow" efekt yoktu. Ki o sırada bir arkadaşımla telefonda saçma bir şeyi tartışıyordum. O zamanlar nedense kendimi yalnız hissettiğimde telefona sarılan bir tarafım vardı. Gerçi bu duygu ara ara var olmaya devam ediyor.

Neyse efendim, yürümeye devam ederken tabelalarda bir tatlı resmi görüyordum. Başta çok anlamadım; meğer yerel bir lezzetmiş: Bled cream cake. Orda, gölün yanındaki Kavarna Park'ta oturup yedim. Açıkçası beğendim. Güzel de bir anlatısı var: mesela orijinalliğini, hafif salladığınızda jöle gibi olursa anlıyorsunuz.

Göle yakın olan bu kafede oturduğumda açıkçası beni büyülemişti: dağın üstünde, gölün üstünde bir kilise, yakınında bir kilise, yeşil alanlar filan derken "Cennet böyle bir yer olsa gerek." dedim içimden.

Fakat hissettiğim bir şey vardı o an. Evet, güzeldi, tatlı da hoştu. O an etrafımdaki masalara da baktım. Bir şey eksikti sanki, ya da ben oluşturuyordum eksiklik ihtiyacını. Fotoğrafını çektim hızla. Elbette eksiklik fotoğraf değildi. Fotoğrafı sevdiğim insanlara attım. Aa, bak işte burdan yakalayabilirsin belki de: fotoğrafı sevdiğim insanlara attım.

İnsan, nedendir bilmiyorum, var olmayı başkasına kendi varlığını göstererek yapmaya pek ihtiyaç duyuyor. Tanrı bile nihayetinde insanlarla iletişim kurmak için kimi araçlar kullanıyor. Yani varlığımı, gezdiğimi başka insanlara göstermek; aslında göstermek değil, paylaşmak istiyordum. Aynı sofrada yemek yemek de böyle bir şey, birlikte kahve içmek de. Bazen insanlara gerçekten tahammül edemesem de, yalnız kalmanın ne kadar ulu bir şey olduğunu kendime söylesem de, bazen de duygularımı paylaşmak istiyorum. Hem de çok; öyle az filan da değil, ha.

Biraz oturup o güzel manzaranın tadını çıkardıktan sonra yürümeye başladım. Bütün gölü yürümek gibi bir hedefim vardı. Etrafını tam tur atma isteği vardı; bir de biraz daha şu adaya yaklaşma niyetindeydim, bu Kavarna kafenin olduğu kısım nispeten adaya uzaktı. Başladım yürümeye. Gölün etrafında yürümek bana iyi geliyordu; tabii paylaşamamanın üzüntüsü de, biraz olsa da, burukluk vermişti.

Bir ara bir açıklık buldum, taş sektirmeye çalıştım. Akışı kırmak aniden iyi hissettiriyordu. İyiden iyiye yaklaştım adaya. "Acaba," dedim, "adaya da gitsem mi?" Gitmedim, iki sebepten: biri para; diğeri de, adaya gidince adanın büyüsü yok olacakmış gibiydi. Sonuçta onu güzel kılan şey burdan bakmaktı; ordan çektiğim fotoğraf anlamsız olurdu.

Belki de para harcamamak için güzel bir bahaneydi, ama bilin ki daha Galata Kulesi'ne de çıkmadım. Hem ordan çıksam Galata'yı göremem ki! Ve orası ücretsiz, baylar bayanlar. Yani konunun parayla o kadar da alakası yok.

İlginçtir, burda İngilizce konuşan sayısı oldukça fazlaydı. Göle girenler vardı; ben de istedim, harika görünüyordu. Tabii gölün çevresinde tur attığımda inanılmaz derecede yorulmuştum; tahmin ettiğimden daha zordu.

Bled Gölü, adadaki kilise ve arkada kale
Bled Gölü, adadaki kilise ve arkada kale
Bled Kalesi ve Aziz Martin Kilisesi
Bled Kalesi ve Aziz Martin Kilisesi

Etkileşimli sürümde aç →