Yusuf Üveyik English

Frankfurt

Almanya

Frankfurt'tan önce Stuttgart'a gitmiştim. Frankfurt'tan biraz Stuttgart bekliyordum; Stuttgart'ı sevmiştim. Frankfurt'tan ise tam tersi, adeta nefret ettim; bütünüyle korktum, aynı zamanda kendimle tartışmama da sebebiyet verdi.

Şehre ilk indiğimizde havalimanından trenle gara geçtik; otelimiz gara çok yakındı. Bir gariplik yoktu açıkçası, gardan otele doğru gittik. Eşyaları hızla bırakıp şehri keşfetmeye başladık: ben, Ezgi, Mert. Tabii bir gariplik vardı. Çevredeki kimi insanlar dik dik bize bakıyor, etrafta sürekli bir karmaşa hâkim: müzik dinleyenler, sağa sola bağırıp çağıranlar, arabalarıyla gürültü yapanlar. Hemen baştan değerlendirme yapmak doğru olmasa da bu şehirde bir şeyler yanlıştı.

Neyse, biraz etrafı dolaşmaya başladık; uzun uzun gökdelenler görmeye başladık fakat kaotiklik devam ediyordu. Ben dedim ki "Şehirden biraz uzaklaşalım, köyler kasabalar daha güzel oluyor." Öyle yapınca nispeten güzel yerlere gittik ama Stuttgart'taki o havayı bir türlü soluyamıyordum. Bir de bu şehre biraz mutsuz gelmiştim, kafa dinleme niyetindeydim. Bunu unutmayın. Şehirden uzakta bir parkta biraz dertleştikten sonra dans etmeye, şınav çekmeye başlamıştık, hatırlıyorum da.

Ana şehri gezmeye, biraz nehrin etrafında dolaşmaya başladık. Bu şehri tuhaf bulan sadece ben değildim; Ezgi de Mert de garip bulmuş, onlar da çekici hiçbir şey bulamamıştı. Sadece, acıktığım için bir İtalyan pizzacıya gittik; o güzeldi. Tabii tiramisu, "alkolsüz" deyip alkollü çıkmıştı, yiyememiştim.

Tabii bu pizzacıyla ilgili bir hikâyem var. Pizzayı yedik fakat burası Anadolu'daki 80 yıllık dükkânlar gibi sadece nakit çalışıyormuş. "İleride ATM var" dedi adam. Biz de çıktık ATM aramaya. Ne ışık var ne düzgün bir şey; etraftaki insanlar da gerçekten garip, sanki sizi sürekli izliyorlar. O kadar ki biz sürekli tetikteyiz.

Neyse, geldik. 3-4 kişi olması lazım, tam hatırlamamakla birlikte; bir kişinin kafasını kaldırıma yapıştırmışlar, sanki sorguluyor gibiydiler. Bende de, ilginçtir, yurt dışında tehlikeli denebilecek bir özgüven vardır. Onlar oradaki adamı döverken ben de sanki film izler gibi bakıyordum; aramızda 4 metre filan var. Ezgi ile Mert ise sanki dünyanın en normal olayıymış gibi, adeta bakmamak için boyunlarını kıracak şekilde başka yönlere bakmaya çalışıyordu. (Bunu reddedebilirler ama burası benim bloğum ve öyle hatırlıyorum, hahahahah.)

Bir noktada, daha fazla bakmamın sağlık sigortamı kullanmak zorunda kalacağımı fark ettirmesi sebebiyle, ki bu takriben 2 dakika oluyor, ATM'yi fark ettik; zaten çok yakındı. Ama burada para çekmenin ne kadar güvenli olduğu sorusu çok da cevapsız değildi. Allah'tan ATM'de sıra bekleyen kişiler vardı. Biraz uğraşarak da olsa parayı çektik, hatta sıradakileri 5-6 dakika beklettik. Burada Ezgi ile Mert, onlara euroyu 75'ten sattığımı söylediler; onların banka kartları çalışmadı tabii. Ben ne kadar sattığımı hatırlamıyorum ama 75 TL ise de burada güvenlik bedeli alabilirim. Tabii o sırada adamın biri, muhtemelen Almandı, Ezgi'nin dediğine göre "Take your shit and go, people are waiting for you here" demiş. Ben o sırada para çekmeye çalıştığım için "Biraz acele eder misiniz?"i gergin bir şekilde söylediğini hayal ettim. Dönüş yolu boyunca Ezgi'ye "Keşke öyle konuştuğunu bana söyleseydin" filan dedim; yani orada bu zevzekliğe karşı anlamsız bir direniş göstererek dünyayı kurtaracağımı düşündüm, kısa süreliğine. Kısa sürede de unuttum.

Pizzacıya vardığımızda biraz da zaman geçmişti. Pizzacı samimi bir tebessümle bizi gördü, parayı teslim ettik. Evet, yani aslında bu basit ahlaki davranışımız için ödül beklemiyoruz ama kendimizle biraz gurur duymadık desem yalan olur.

Peki ben neden kavga ettim kendimle Frankfurt'ta? Çünkü bütün yurt dışı seyahatlerim beni mutlu eder, adeta kafamı resetlerdi; fakat bu seyahat bana adeta acı verdi. İlk defa İstanbul'a dönmek istedim; en çok kavga ettiğim kimseye. Birden içimde bir alev yandı: Aradığım mutlu olma hissi dışarıda da mı yok? Yani yurt dışına çıkınca biraz mutlu oluyordum; bu illüzyon da mı gitti? "Artık mutlu olabileceğim, huzurlu hissedebileceğim bir yer yok mu?" dedim kendi kendime.

(Daha sonra öğrendim: Frankfurt, Almanya'nın en problemli şehriymiş; hele tren garının çevresi, insanların sesli söylemeye korktuğu bir yer filanmış! Akşam giderken arabanın biri bize iş attı, üçümüze birden. Ben bunu Türkiye'de deneyimlememiştim, burada deneyimledim; çok hoşuma gitmedi, yolumuzu değiştirdik. Bir de arabaları da kötüydü; küçük, Fiat Uno tarzı bir arabaya 10-15 kişi binmişlerdi.)

Commerzbank Kulesi
Commerzbank Kulesi
Römerberg
Römerberg
Main kıyısından Dreikönigskirche
Main kıyısından Dreikönigskirche
Palais Thurn und Taxis
Palais Thurn und Taxis
Frankfurt
Frankfurt
Frankfurt

Etkileşimli sürümde aç →