Viyana
Avusturya
Burası açıkçası beni büyüleyen ve Avrupa'da bir süre yaşamak istemem gerektiğini bana söyleyen şehirdi. Mimarisi, geniş kaldırımları, insanların nezihçe eğlenebilmesi, trafik ışıklarındaki o romantiklik bile beni büyülemişti açıkçası.
Fakat asıl bir olay bende, buradaki, daha doğrusu Viyana'yı genelleştirirsek Batı medeniyetinin içinden, kendi aralarındaki iletişimi daha yakından gözlemleme isteğini doğurdu: üniversitelerinin kapılarının açık olması. Türkiye'de neden olmadığını sorgulattırdı. İnsanlar genelde, sınırlarımız ve düşmanlarımız sebebiyle bu tip güvenlik önlemleri almamız gerektiğini söylerlerdi bana. Fakat pek makul gelmedi bu. Üniversitelerin kapılarına koyduğumuz ya da metroların yahut AVM'lerin, çoğu zaman kolayca aşılabilecek göstermelik güvenlik çözümleriydi. Hadi öyle olmasa bile, o zaman sokakta gezen insana ne yapmalıyız? Ona da, her kaldırım taşına memur mu atayacağız? Tam olarak güvenliği nasıl sağlayacağız? Ya da bir kişinin sokakta ölmesinde sorun yok da metroda ölmesi mi sorun? Ya da kamuoyunu rahatlatmak için, suçlanacak kişileri girişlere güvenlik diye mi atıyoruz?
Bu sorular zihnimin dehlizlerinde dolaşırken fark ettiğim bir şey vardı: Viyana'da şehir bana güveniyordu, şehir insana güveniyordu ki üniversitesinin kapısına X-ray koymuyordu. Toplu taşımaya ya da AVM'ye koymuyordu yahut herhangi bir kontrol ünitesi inşa etmiyordu. Kafamda, bireye güvenmenin nedense suçu azaltacağı yönünde bir ilişki kurmamı sağladı. Tabii gördükçe, gezdikçe, okudukça o kadar da kolay cevap veremediğimi fark ettim.







