Venedik
İtalya
Aslında sadece Venedik değil; ilk İtalya seyahatimin girişini burada açayım.
Yaklaşık iki sene İtalya'yı görmek için para biriktirdim. Amcamı bekliyordum; o beni aslında heveslendirmiş, daha doğrusu cesaretlendirmişti. Hatırlıyorum, arabada "Yeşil pasaportun var, ne diye burada duruyorsun?" diyordu. Bense biraz yalnız başıma gitmekten, biraz "Dil problemi çeker miyim?" diye düşünmekten endişeleniyordum. Elbette tamamen "Gitmem" demiyordum ama tamamen de "Hadi gidiyoruz" diyememiştim kendime. Amcama "Dili nasıl hallettin?" dediğimde "Translate ile geziyorum, bir sorun yaşamadım" dedi. O an böyle birden duraksadım. Pasaportunda onlarca damga gördüğüm adamın Translate ile bu kadar yer gezebiliyor olması, benim endişe etmeyi bırakmam gerektiği ile ilgili apaçık bir kanıttı.
Amcamdan rica ettim. "Gider miyiz?" dedim. Bu sefer endişemi bilen biriyle gitmenin daha doğru olacağı ile ilgili gereksiz bir nedene sarmıştım ancak çok inandım amcamla gideceğime; 3 gün sonra pasaportumu çıkardım. Artık paramı biriktiriyor, amcamdan gelecek mesajı bekliyordum. Zaman geçti, bazı sorunlar oldu, amcam "Biraz erteleyebiliriz" dedi. O sırada 3 arkadaş, ne oldu artık, hangi yönden esti rüzgâr bilinmez, 3 hafta kala Venedik'e gidiş, Roma'dan dönüş bileti aldık. Her şeyi ayarladık.
3 hafta, İtalya'ya, o kadim imparatorluğun köklerine gideceğimin hayaliyle her gün neşeyle uyanıyordum. Sadece, "sadece" dememe bakmayın, bu hayalin bir sebeple gerçekleşmemesinden korktuğumdan bir neden buluyordum. Bu seferki neden de "Reddedilebilir miyiz?" idi. Önüme, Schengen'e yeşille bile gidip ret yiyen, kapıdan çevrilen insanların videoları düşüyor; reddedilmemek için İngilizce pratik yapıyor, kendimle konuşuyor, eksik bir şey var mı diye ara ara interneti yokluyordum.
Zaman geçti. Bir şekilde uçağa nasıl bindik, nasıl gittik bilinmez; hatırladığım, benim penceremden bütün Venedik görünüyordu. San Marco çan kulesini görüyordum. O denizde yüzen cumhuriyeti görüyordum, ona çok yakındım.
Uçaktan indik; elimde belgeleri, daha yeni çıkmış pasaportumu hazırlamıştım. Tabii epeyce bir sıra vardı. Benim de genelde başım ağrır ve o uçaktan indiğimde keskin baş ağrısı peşimdeydi. İki pasaport polisi yavaş yavaş yavaş kontrol ediyor; sıranın bitmesi ve geçmek için, aslında her şeyden önce bayılmamak için dua ediyordum. Sıra bana geldiğinde her şey hazırdı, sadece pasaportu uzattım. O kadar hazırlanmış biri olarak tek kelime dahi sormadı; "Hoş geldiniz" dedi polis ve geçmiştim, girmiştim Venedik'e. Diğer iki dostum Ahmet ile Mert'i bekledim. Onlar da "Birlikte misiniz?" sorusuna şevkle "Together" diyerek gelmişlerdi fakat başımı yaran ağrı sebebiyle sevinemiyordum. Hemen çubuk kraker, ağrı kesici ile ileri tedavi yöntemlerine başvurduk.
Ben biraz daha iyi hissettikten sonra vaporettolar ile Venedik'e gitmeye başladık. Bileti satan adam çok sıcakkanlıydı, hatta "Galiba bu adamı buraya özellikle koymuşlar" demiştik. Vaporettolar ilginçti; sürekli altı bir şeye çarpıyormuş gibi gidiyordu. Tak tuk sesler eşliğinde Venedik'e vardık. Orada Aykut bekliyordu. Şimdi Aykut biraz daha beklesin, duygularımı anlatacağım.
O vaporettodan inip Venedik'e adımımı atar atmaz, nedense içim bir büyümüş gibi hissettim. Hâlâ inanamıyordum; hayalini kurduğum, oyununu oynayıp (AC2) "Vay be" dediğim yerdeydim. Ayağım o taşlara değiyor, kanalları ben görüyor, her sokakta kaybolabilme özgürlüğüne sahip olduğumu görüyordum. Haritayı açtığımda Türkiye'den uzakta olmak ayrı bir şeydi. Başka dil konuşan insanlar. Arabaların olmadığı bir yer.
Orada uyuduğum gece, daha önce hiç uyumadığım kadar rahat uyumuştum. Uyandığımda gerçekten Venedik'te olup olmadığımı kontrol etmiş ve gene içimde o tarif edemeyeceğim hisse kapılmıştım. Ondan sonraki gece tabii sivrisineklerle kavga etmiş, bir de Aykut ile ilgili öğrenmem gereken çok kritik bir gerçeklik öğrenmiştim ama hikâyemin bu romantik kısmını pisletmesine izin vermeyeceğim.


